Праект партала
Гісторыі «Я карыстаюся сваёй прыгажосцю». Дачка Ігара і Вольгі Бабковых пра свае бізнэс-поспехі27
10.03.2020 / 12:27

Пяць год таму Ганна Кулакова разам з сяброўкай запусціла брэнд адзення Krasa. Сёння, кажа яна, сукенкі адшываюцца аптовымі партыямі і вось-вось будуць прадавацца ў краінах СНД. Ганна распавяла «Нашай Ніне», колькі зарабляе, на што звяртае ўвагу ў мужчынах, чаму не свеціць спадарожніка і чым яе расчаравала апазіцыя.

«У казіно была толькі адзін раз — прайграла 100 баксаў»

«Наша Ніна»: Вы раней працавалі ў Беларускіх латарэях. Самі гулялі ў іх?

Ганна Кулакова: Не асабліва. Калі я прыйшла туды, я не ведала, як выглядае латарэйны квіток. Я да латарэй тры гады працавала піяршчыкам на «Еўрарадыё», але нас зачыніў АМАП, пазбавілі акрэдытацыі. А мне вельмі патрэбна была праца, было цяжкае становішча ў сям’і. Мне патэлефанавалі з латарэй. Я падумала: о, прыкольна, цікава з імі папрацаваць.

Я не праніклася латарэямі, але мае бабуля з дзядулем глядзелі ўсе сюжэты суботнія, набывалі квіткі і гулялі. Калі я набывала квіточак, а бабуля не паспявала згуляць, я проста правярала ў інтэрнэце пасля, ці выйграў ён альбо не. Сядзець 60 хвілін праграмы і нешта закрэсліваць проста часу не было. Былі ў суботні вечар справы больш важныя ў 20 гадоў (усміхаецца).

«НН»: Наогул, вы ўдачлівы чалавек?

ГК: Думаю, так. Я гэта не звязваю ні з казіно, ні з гульнямі. У казіно я была адзін раз, і мне не пашанцавала.

«НН»: Колькі прайгралі?

ГК: Сябры мне далі фішак на 100 даляраў, сказалі: ты ніколі не была ў казіно, а навічкам заўсёды шанцуе. Я за хвіліну гэтыя 100 баксаў і прайграла. Больш туды не заходзіла.

Але па жыцці, лічу, я шчаслівы чалавек. Мне шанцуе на класных людзей побач, нейкія сітуацыі, але я для гэтага таксама прыкладаю намаганні.

«НН»: Наколькі паспяхова зараз ідзе бізнэс?

ГК: Па-рознаму. У мяне зараз некалькі напрамкаў бізнэсу. Krasa — мая асноўная справа — развіваецца добра. У нас дзве рознічныя крамы ў Мінску, мы рыхтуем франшызны праект на СНД. Гэта доўгая гісторыя. Для таго, каб крамы адкрыліся за мяжой, мы павінны выкупіць патэнты ў кожнай з краінаў на нашу назву, зрабіць вялікую падрыхтоўчую працу з заканадаўствам тых краін.

Зараз актыўна прадаемся на Wildberries. Гэта пляцоўка, якая працуе на ўсю СНД, класны варыянт для опту. Мы выйшлі сем месяцаў таму на яе і зараз актыўна набіраем абароты.

А для франчайзінгу ў Беларусі ў нас няма праблем. Назіраю, што толькі зараз нашы іпэшнікі пачалі звяртаць увагу на беларускія тавары. Бо заўсёды было ўяўленне: лепш мы прывязем з Турцыі, растаможым за шалёныя грошы і будзем сядзець, пакуль не прадасца. На сённяшні момант дзяржаўная падтрымка з пункту гледжання сертыфікацыі дапамагла маленькім прадпрыемствам. Таму сёння столькі маладых брэндаў. Не ўсе, канечне, затрымоўваюцца, таму што гэта складаная праца: тут няма звышпрыбытку, гэта доўгі працэс усё раскачаць.

«НН»: Опт — гэта значыць, у вас ёсць цэхі?

ГК: Не, мы працуем з шасцю прадпрыемствамі, на якіх размяшчаем заказы. Гэта танней, чым ствараць сваю. У нас быў выбар — адкрываць фабрыку ці рабіць як Zara. Zara размяшчае заказы па ўсім свеце. Яны займаюцца тым, што развіваюць розніцу, франшызу, інтэрнэт-продажы. Мы ідзем тым жа шляхам.

Увогуле Беларусь — гэта мека швейнікаў. Яшчэ з савецкага часу засталося шмат прадпрыемстваў, якія ўмеюць класна шыць, але не ўмеюць прыстасоўвацца да новых умоў. Трэба прыкладаць высілкі, каб прадавацца. Раней у тым жа Брэсце было як: прыязджалі вялікія машыны з Расіі, забіралі ўсё і везлі на свой рынак. Пасля бахнуў крызіс, і ў Расіі змяніліся ўмовы. 85% брэсцкіх швейных прадпрыемстваў збяднелі, выжылі тыя, хто меў невялікую сваю розніцу.

«НН»: Колькі сукенак у сярэднім за тыдзень прадаецца?

ГК: Прыкладна 100.

«НН»: А як з неасноўнымі бізнэсамі?

ГК: У нас з бізнэс-партнёркай Юліяй Субач быў праект «Гранолы». Гэта амерыканскі традыцыйны сняданак. Мы рабілі яго тут, развозілі заказы на ўзроўні дамашняй выпечкі. Але пасля, калі стала пытанне запускаць гэта ў рознічныя сеткі і павялічвацца, мы зразумелі, што нас на ўсё не хапае. І дастаткова паспяхова прадалі гэту гісторыю.

«НН»: Паспяхова — гэта за колькі?

ГК: Сакрэт. Але прынамсі тое, што ўклалі, мы адбілі. І самае галоўнае, што наша справа жыве далей.

Плюс у мяне ёсць яшчэ адзін праект па гігіене зубоў, які я развіваю аддалена. Мы прывозім пасты, шчоткі, ірыгатары, ёршыкі класных брэндаў і прадаем рознічна праз інтэрнэт-краму і стаматалогіі. У мяне ёсць кампанія, у якой свой дырэктар, супрацоўнікі, а я як заснавальнік дапамагаю парадамі. Мне падабаецца, што гэта гісторыя ідзе паралельна, не патрабуе столькі высілкаў, колькі Krasa. І наша мэта з Юляй — каб Krasa максімальна развівалася без нашага мамчынага штодзённага падыходу. Задача любога бізнэсу — вырасці да такога маштабу, каб уласнік мог кантраляваць, але не выбіраць кожны гузік сам.

«НН»: А ў стаматалагічную справу як вас занесла?

ГК: Была проста цікавая прапанова ад людзей, якія звязаны са стаматалогіяй, стаць адным з заснавальнікаў кампаніі з улікам маіх ведаў у брэндынгу. Стаматолагі ведаюць усё пра стаматалагічныя прадукты, а я — пра тое, як іх выводзіць на рынак.

«НН»: За гэты час удалося зарабіць на новую машыну, кватэру?

ГК: Ой, я не ведаю, добра гэта ці дрэнна, але бяда любога ўласніка, які жыве сваёй справай, — тое, што ў цябе ёсць два шляхі: ці забраць прыбытак сабе і праесці, ці ўкласці далей у развіццё. Мы выбралі другую стратэгію.

Я не магу сказаць, што мы сабе ў нечым адмаўляем. Па беларускіх мерках мы зарабляем добра і сябе не крыўдзім. Але на новую кватэру не атрымалася адкласці. Можа, яшчэ і таму, што я чалавек, у якога наогул адкладаць дрэнна атрымліваецца (смяецца).

Я вельмі люблю падарожнічаць, люблю добры абутак, добрыя сумкі — я ж дзяўчынка! Можа, калі б у мяне быў другі лад жыцця, у мяне б атрымалася купіць нешта больш глабальнае, чым машына і падарожжы, але я выбрала жыць тут і сёння.

«НН»: А машына якая ў вас?

ГК: «Мазда» шасцёрка, новая.

«НН»: Беларуская мова дае перавагу сярод канкурэнтаў?

ГК: Адназначна. Як мінімум яна нас вызначае. Калі пяць год таму можна было выдзеліцца і без яе, на сёння такая вялікая колькасць новых брэндаў з’яўляецца, што гэта ўсё цяжэй. За пяць гадоў працы ў нас ніколі не было выпадкаў, каб нас нехта не зразумеў. А вось пазітыўных момантаў… Пра нас лішні раз напісалі, бо мы беларускамоўныя, паклікалі ў нейкі праект, — адныя дывідэнды. Таму ўсіх агітую.

«НН»: Вы калісьці збіраліся набіць татуіроўку Krasa. Ці зрабілі?

ГК: Не. Таму што я падумала, што ўсё ж такі татуіроўкі — не маё. Я не знайшла варыянта, каб гэта было прыгожа, не ўбачыла ідэальнай карцінкі.

«З сябрамі клеілі налепкі «Байкот-2000» на помнік Леніну»

«НН»: Хацелі пра сям’ю распытаць. Як вас гадавалі бацькі, у якой атмасферы вы раслі?

ГК: У мяне было вельмі шчаслівае дзяцінства, мне няма на што скардзіцца. У мяне цудоўныя бацькі (Ігар і Вольга Бабковы. — «НН»). Тата — доктар філасофскіх навук, прафесар, мама — гісторык, якая 25 гадоў працавала ў Нацыянальным гістарычным архіве, шмат пісала для «Нашай Нівы», а апошнія гады працуе ў Купалаўскім тэатры загадчыцай літчасткі. Я расла ў атмасферы павагі да асобы і любові. Кожны займаўся любімай справай і не перашкаджаў мне рабіць памылкі.

Памылак у мяне было дастаткова. Я была страшна хуліганістым дзіцём. Бедныя бацькі!

«НН»: У школу выклікалі?

ГК: На камісію па справах непаўналетніх. Але выклікалі хутчэй праз маю палітычную пазіцыю, а не праз тое, што я вокны біла. Даставалася бацькам, бо я была малым панкам — AC/DC, усе справы.

«НН»: А што за прычына, праз якую выклікалі на камісію?

ГК: Мы з сябрамі вырашылі на Плошчы Незалежнасці наклеіць налепкі «Байкот-2000» на помнік Леніну. Гадоў 14 мне было. Прычым ідэя не мая, я была разумнейшая — гэта хлопцы. Яны ўцяклі, бо хутка бегалі, а мяне ў нейкім пад’ездзе міліцыя злавіла.

Ва ўсім гэтым бацькі мяне вельмі падтрымлівалі. Памятаю, тата тады пайшоў на камісію са мной. У актавай зале школы сядзелі міліцыянеры, цётачкі з начосамі. Я павінна была перад імі стаяць, а я села. Яны пачалі пыхкаць, глядзець на бацьку. А ён выдаў класны спіч, што праз 10-15 год мая дачка будзе тое і тое. Яны зразумелі, што з намі бессэнсоўна праводзіць прафілактычныя размовы, і адпусцілі з Богам.

Думаю, смеласць пачынаць новае — яна адтуль. Мне ніколі не стараліся абрэзаць крылы, у мяне верылі.

«НН»: Якія кніжкі вам у дзяцінстве падсоўвалі бацькі? Можа, філасофскія трактаты?

ГК: Бацька мне нічога не падсоўваў. Першая кніжка, якую я сама ўзяла ў таты ў кабінеце, — гэты быў Чарльз Букоўскі. Узяла яе ў лагер, бо яна была патрэбнага мне фармату, невялікая. Я прачытала, афігела: тата, ён жа бухае ўсю кніжку і лаецца! Але гэта было крута, і я дагэтуль люблю Чарльза Букоўскага.

«НН»: У вас на фэйсбуку ёсць допіс пра домік на вёсцы, які вы аднаўляеце.

ГК: Мая мама заўсёды марыла мець у прыгожым месцы домік. І ў нейкі момант з’явіўся варыянт. Яна год рашалася. Я ўсё ж пасадзіла яе ў машыну, і мы паехалі вясной глядзець. Убачылі гэта месца і абалдзелі. Гэта пад Крэвам, вёска Вавукі, неверагодныя краявіды. Побач самая высокая кропка Гродзенскай вобласці, то-бок усе ландшафты такія грузінскія.

Мы, як дзяўчаткі, дом купілі, а пасля аказалася, што там усё трэба мяняць. Цалкам будаўніцтвам займалася я, а мама — кветачкамі. За год зрабілі вельмі шмат: ад лагаў (тое, што сцелецца пад падлогу), падмурку да сцен. Зрабілі класны хіпстарскі домік. У гэтым годзе ўжо фінальная частка працы.

Там пазнаёміліся з мясцовым кам’юніці маладых людзей. Адзін з іх — беларускі фатограф Сяргей Гапон. Мы арганізуем у жніўні фестываль у Крэве. Два тыдні там будуць працаваць мастакі і скульптары, якія створаць арт-аб’екты і пасля пакінуць іх Крэву, каб туды заязджалі паглядзець не толькі на тое, што засталося ад замка. А потым на два дні мы для ўсіх зладзім фестываль з канцэртам, майстар-класамі, паходнай ежай.

«Не хачу, каб за мной сачылі, як за рэаліці»

«НН»: Вы неяк казалі, што не бывае несімпатычных мужчын.

ГК: Не бывае, канечне. Для мужчыны паняцце знешнасці вельмі ўмоўнае. Думаю, што ніводная жанчына не будзе са мной спрачацца, што ты можаш пабачыць мужчыну, які, здаецца, абсалютна знешне не тваё, але як толькі ты з ім паразмаўляеш… Гэта не толькі да мужчынскай знешнасці адносіцца. Калі ад чалавека ідзе энергія, унутранае святло, ён заўсёды вакол сябе збярэ іншых.

«НН»: Ваш фетыш — мужчынскія рукі?

ГК: Так, ёсць такая справа. Не ведаю чаму, але заўсёды гляджу на пальцы. Не буду распісваць, якія асацыяцыі ў мяне яны адразу выклікаюць… Кожны, напэўна, на нешта сваё звяртаю ўвагу, я вось на мужчынскія рукі.

«НН»: Калі не памыляюся, вы замужам.

ГК: Я не каментую асабістае жыццё — у мяне такая пазіцыя.

«НН»: Проста ў вашых сацыяльных сетках вельмі мала сумесных фота са спадарожнікам, з сынам.

ГК: Я прынцыпова сваё асабістае жыццё трымаю пры сабе. Асабістае павінна быць асабістым. Я ніколі не хацела быць блогерам, у мяне былі іншыя справы. Так атрымалася, што ў мяне шмат падпісчыкаў у фэйсбуку і шмат сяброў. І я разумею, што вельмі шмат людзей назіраюць за мной, таму думаю пра тое, што даю ў эфір. Бо нармальная жаночая рэакцыя — сваё самае дарагое ад лішніх вачэй абараняць.

Пры гэтым я абсалютна нармальна стаўлюся да людзей, якія пра кожны чых сваіх дзяцей расказваюць. У мяне ёсць закрыты інстаграм, дзе я сваё дзіця вельмі шмат пошчу, але на яго падпісаны 200 чалавек маіх сяброў, якіх я добра ведаю.

«НН»: Вы баіцеся зайздрасці?

ГК: Не магу растлумачыць канкрэтна. Я разумею, што хтосьці мне зайздросціць. І я, напэўна, камусьці зайздрошчу. Гэта нармальна. Я бачу, што ў канкурэнтаў нешта пайшло, і думаю: ах вы! Пытаю ў сябе, што я магу зрабіць, каб нейкага выніку дасягнуць. Здаровая зайздрасць нас стымулюе, каб зрабіцца лепшымі.

Але асабістае жыццё і дзеці — гэта гісторыя, дзе я, напэўна, баюся сурокаў.

Мяне бабуля заўсёды прасіла не выстаўляць сям’ю, ведаючы, якая я сацыяльная. Можа, гэта такі загон бабулін. Але я яе люблю і прыслухоўваюся да яе. Разумею, што, калі я раскажу нешта пра сваё асабістае жыццё, гэта не дасць нікому карыснай інфармацыі — толькі цікаўнасць. Тады ёсць пытанне: для чаго? Каб хайпануць? Мне гэта не трэба.

Ёсць людзі, якія вельмі адкрыта гавораць пра ўсё, што ў іх адбываецца. У кожнага свой выбар. Але я лаўлю сябе часам на разуменні таго, што я сачу за імі, як за рэаліці. І я не хачу, каб за мной сачылі, як за рэаліці.

«НН»: Сын ходзіць у беларускамоўны клас?

ГК: Не, на жаль. Я жыву за 20 кіламетраў ад Мінска, у нас прыватны дом у Раўбічах, і да 23-й гімназіі, самай блізкай да нас беларускамоўнай, ехаць гадзіну. Таму да пятага класа мы пайшлі пакуль ў школу, якая блізка да дому, на ўездзе ў Мінск. Там беларуская мова два разы на тыдзень плюс факультатыў. Але мае бацькі размаўляюць з Лёшам на беларускай мове, мы чытаем яму кніжкі. Ён і сам няблага чытае па-беларуску. Таму я за яго беларускую мову спакойная.

«НН»: Бываюць гісторыі, калі жаночы бізнэс — гэта справа, арганізаваная на грошы мужа, такая цацка пагуляцца. Ваша гісторыя з іх ліку?

ГК: Не, не з такіх. Канкрэтна нас ніхто не можа папракнуць, што нам хтосьці нешта купіў. Бо наша гісторыя развівалася як фэйсбучнае рэаліці-шоу. Мы з Юляй думалі паехаць у Маскву на цягніку, паглядзець дробнааптовую краму, паспрабаваць прывезці тканіны і нешта з імі зрабіць. Скаталіся на выходныя, прывезлі тканін на 500 баксаў — гэта нічога ўвогуле. Кінулі кліч у фэйсбуку сярод сябровак, на іх жа знялі сукенкі, праз фэйсбук жа прадавалі. Кожны наш крок быў на вачах. Калі ўжо выходзілі інтэрв’ю, мы чыталі ў каментарах: усё зразумела, так бы і напісалі, што мужы купілі. У мяне гэта нічога не выклікае, акрамя смеху.

Мы не бралі крэдытаў. Толькі на адкрыццё другой крамы пазычалі грошы. І ў нас быў цяжкі перыяд, калі трэба было іх аддаваць і падымаць краму. Мы сядзелі ўвогуле на бабах. Але ўсё самі.

«НН»: А як ставіцеся да гісторый, калі мужы купілі?

ГК: Я вельмі зайздрошчу гэтым дзяўчаткам! Шчыра кажу! Скажам так: я ведаю вялікую колькасць людзей, у якіх бацькі ці партнёр дастаткова заможныя і могуць даць грошай на адкрыццё чагосьці. І я ведаю вельмі мала гісторый, калі людзі змаглі з гэтага выбудаваць харошы бізнэс. Грошы даць — не панацэя. Вось развіць і ўтрымаць справу…

Слухайце, я вось не адмовілася б, каб мне ў свой час хтосьці даў грошы. Мне, можа, прасцей было б. А можа, і не. Маленькія абароты дазволілі зрабіць больш памылак і на кожнай вучыцца — мяняць асартымент і гэтак далей. Магчыма, калі б у мяне адразу была вялікая сума, я б уклалася ў тое, што на першы момант лічыла выгадным, і прагарэла. І пасля б не было жадання далей працягваць.

«Люблю дзяўчат — некаторых сябровак часам хочацца пацалаваць»

«НН»: Карысталіся сваёй прыгажосцю калісьці?

ГК: Канечне. Чаму не? Калі я камусьці ўсміхнуся і гэта мне дапаможа атрымаць зніжку на тканіну, чаму б не скарыстацца. Я ў гэтым нічога такога не бачу. І мужчыны гэтым карыстаюцца.

Зразумела, што не ў маштабах чагосьці большага. Я ў сваёй сферы нават не ўяўляю, што трэба папрасіць, каб пытанне стаяла пра нешта большае, чым усмешка. Я ж не ў мадэльным бізнэсе.

«НН»: Беларускія іконы стылю — хто яны для вас?

ГК: Мне вельмі падабаюцца жанчыны, якія ствараюць свой стыль і яго прытрымліваюцца, яны непаўторныя. Напрыклад, Вольга Чакулаева, Святлана Бароўская. У сваім стылі яны абсалютна арганічныя. Люблю класных, дарослых, стыльных, насычаных жанчын, якія ўпэўненыя ў сабе. Яны натхняюць.

«НН»: А калі пра мужчын казаць?

ГК: У нас мужчыны, канечне, не ўмеюць апранацца, гэта праблема. Аб’ектыўна. Калі бачу мужчыну ў горадзе, у якога нармальна шалік павязаны, ужо думаю: о госпадзі!

Вельмі стылёвы Дзмітрый Забалотны, дызайнер мужчынскага касцюма. Канечне, стыльны Вадзім Пракоп’еў. 

Я не вельмі люблю, калі ў мужчыны больш крэмаў, чым у мяне, і манікюр, але калі ён думае пра тое, што апранае, гэта крута. Гэта ж нескладана. Мне здаецца, мужчыну апрануцца стылёва нашмат прасцей, чым жанчыне. Але яны і гэта лянуюцца рабіць.

«НН»: Што вылучае беларускіх жанчын?

ГК: Прыгажосць, але з няўпэўненасцю ў сабе. Я рада, што зараз сітуацыя мяняецца, але я бачу шмат жанчын, якія ў сябе не вераць. Я не псіхолаг разбірацца ў прыродзе гэтага — ці гэта ад бацькоў ідзе, ці ад навязвання ролі, што ты павінна і мамай быць, і рэалізоўвацца ў кар’еры. І жанчына пад гэтым усім ламаецца. Мне здаецца, што ў нас мала сапраўдных жаночых кам’юніці — каб там не дзяўблі адна адну, а аб’ядноўваліся.

«НН»: Ці вы феміністка?

ГК: Ведаеце, дваістая сітуацыя. Паглядзець на мяне, што я абажаю туфелькі, чырвоную памаду і лічу нармальным карыстацца сваёй прыгажосцю — з гэтага пункту гледжання я, напэўна, не феміністка. З іншага боку, я не дазволю ніводнаму мужчыну казаць, што мне рабіць. Я настолькі сама па сабе, дастаткова цэльная, каб рабіць па жыцці тое, што хачу, смела казаць пра свае жаданні. І побач са мной тыя мужчыны, якія гэта ўва мне любяць і паважаюць.

Я разумею, што той мяне, якая я сёння, без руху фемінізму не было б. Таму я неверагодна паважаю гэты напрамак. Пры гэтым бачу перакосы, з якімі не заўсёды згодная. Але збольшага, калі феміністкі не выкінуць мяне з іх шэрагаў, я хутчэй феміністка, чым не.

«НН»: А тусоўшчыцай сябе можаце назваць?

ГК: Не. У мяне мала часу на гэта. Сябры, якія мяне мала ведаюць, кажуць: Аня, ты сёння тут, заўтра там. Слухайце, фэйсбук — гэта такая падманлівая штука. Калі ты хоць кудысьці выбіраешся і гэта посціш, а кожны дзень, калі цягаеш рулоны, — не, такая карцінка вымалёўваецца, што ты толькі ходзіш на вечарынкі. А гэта ж не так.

Я б, можа, і рада, але ў мяне дзіця, якое патрабуе ўвагі. Так, я магу ў пятніцу ці суботу кудысьці выбрацца. Гэта тусоўшчыца? Не думаю.

«НН»: Што за гарачыя фоты з дзяўчатамі ў вас з’яўляюцца на старонцы?

Фота з фэйсбука Ганны Кулаковай

ГК: Я люблю дзяўчат (смяецца). I kiss a girl, усё такое. Я не лесбіянка, калі што, але люблю сваіх сябровак. У мяне ёсць некалькі, з якімі па прыколе, асабліва калі вып’ем шампанскага, бывае і хочацца пацалавацца — не бачу нічога страшнага ў гэтым. Гэта проста прыкольная правакацыйная гісторыя, каб пашумець у фэйсбуку.

«НН»: Вы фанатка «Крамы».

ГК: І Nizkiz.

«НН»: Як даўно цягнецца гэта гісторыя?

ГК: З «Крамай» — вельмі шмат гадоў. Гэта ўжо мае сябры, я стараюся хадзіць на кожны іх канцэрт. А на Nizkiz я захварэла год таму. Яны зваліліся на маю галаву, і я нічога не магу з гэтым зрабіць. Я актыўна займаюся спортам, і ў мяне апошні год ў навушніках бясконца Nizkiz. Гэта, я лічу, на сёння самы круты беларускі гурт, у іх сусветны патэнцыял і неверагодна глыбокія і складаныя тэксты.

«Калі бачу нашага аднаго з адзіных, мне проста смешна»

«НН»: Вы неабыякавы да палітыкі?

ГК: Ужо нашмат больш абыякава, чым раней. Калі мне было 14-16 год, я была вельмі актыўная ў палітычным жыцці. На цяперашні момант сачу за ім, шмат у чым расчаравалася.

«НН»: У чым?

ГК: У мяне гэтая мышыная валтузня, з гэтымі праймерыз, акрамя агіды і смеху, нічога не выклікае. Я магу сказаць (няхай мяне закідаюць камянямі), што Румаса і Макея я ў сто разоў болей паважаю, чым любога з нашых апазіцыйных палітыкаў. Таму што я бачу, што яны балансуюць. Гісторыя не пра тое, што «Лукашэнка, сыходзь» — і ўсім стане добра. Тут шмат эканамічных момантаў. І калі я бачу нашага аднаго з адзіных, мне проста смешна.

Я цалкам згодна са Святланай Алексіевіч: у мяне няма сімпатыі да нашага прэзідэнта, але я разумею, што на сёння ён гарант нашай незалежнасці большы, чым калі зараз наступіць сітуацыя нявызначанасці. Першай, хто падмітусіцца, будзе Расія, і мы не паспеем нават азірнуцца, як будзе стаяць чалавек, які здасць нас з трыбухамі. Гэта мая дакладная пазіцыя. Я не баюся выклікаць гневу.

Таму я палітычныя ініцыятывы пасылаю падалей, бо ва ўсім гэтым бачу валтузню. Калі людзі 20 гадоў не могуць нічым іншым больш займацца, дый гэтым таксама займаюцца дрэнна, яны ў мяне ніякіх сантыментаў не выклікаюць.

«НН»: Галасаваць пойдзеце на выбары?

ГК: Не. Я хадзіла раней. Зараз як ніколі няма за каго.

«НН»: А раней за каго?

ГК: За Мілінкевіча. Можа, пайду і супраць усіх прагаласую, каб мой бюлетэнь не выкарысталі. За Лукашэнку не прагаласую, бо з ім і так зразумела ўсё.

«НН»: Што вас найбольш абурае ў Беларусі?

ГК: Я вельмі люблю Грузію і бачу, што там людзі трымаюцца адно аднога. У іх ёсць адчуванне агульнасці — і што тычыцца культуры, і што тычыцца мовы, абароны сябе ад знешняга. Мне не хапае ў нас еднасці. Мне б хацелася, каб у Беларусі больш падтрымлівалі адно аднога, каб было больш момантаў, якія нас аб’ядноўваюць.

У нас у бацькоўскім чаце не могуць дамовіцца пра падарунак дзіцяці за тры рублі і разводзяць срач на сто каментароў. Я чытаю гэта — мне дзіка. Мне балюча, што людзі не чуюць адно аднога.

«НН»: А што падабаецца?

ГК: Што беларусы дастаткова працавітыя, паважаюць іншыя народы. Беларусы добразычлівыя, але баяцца ўсяго новага. Нам патрэбны час, каб адтаяць. Мы зашуганыя сваёй гісторыяй, баімся, што нам зробяць дрэнна. Але калі адчуваем, што да нас з адкрытым сэрцам, то мы дамо ўдвая болей.

З намі можна весці бізнэс — гэта кажуць усе. Мы такія швейцарцы ў харошым сэнсе, еўрапейскія па сваёй прыродзе. У нас афігенны патэнцыял. Зараз айцішка дала магчымасць моладзі рэалізоўваць сябе, бо куды раней было ісці, калі ў цябе няма грошай на свой бізнэс. У ІТ ужо робяць класныя рэчы для таго, каб у нас была будучыня. Трэба змірыцца, што нашы «гарызонты» мы нікому не прадамо, а вось класны софт, крафтавы прадукт — так.

Наталля Лубнеўская, фоты Надзеі Бужан

Каментары
Васіль / Адказаць 10.03.2020 / 13:29

Прыгожая! (І беларуская мова ў яе прыгожая таксама)

45
Терра Нова / Адказаць 10.03.2020 / 13:30

Первый раз слышу про эту фирму

12
Жвір / Адказаць 10.03.2020 / 14:49

Krasnaja mašyna, mafon i malieņki sabačka...padrasli, a razam z imi i mary...:)))) Heta naturaļna i ab`jektyūna.

9
каментаваць

Націсканьне кнопкі «Дадаць каментар» азначае згоду з рэкамендацыямі па абмеркаванні